Al 17 jaar weg en nog steeds zo dichtbij.

Elk jaar opnieuw is dit, 14 april, een kutdag. Ik kan het gewoon niet anders beschrijven. In het holst van de nacht kwam het telefoontje waar je van weet dat het kan komen maar dat je niet wil krijgen.

Plots was je weg, lieve pepe. Weggerukt uit ons leven. Na al die jaren snap ik het nog steeds niet. Je was geopereerd. Gezond verklaard en klaar om naar huis te gaan. En toch, ineens was het gedaan. De enige troost die we hebben, is dat je niet afgezien hebt.

Wat er ook gebeurde, je stond altijd voor me klaar. Jarenlang sliep ik bij jullie als papa moest gaan werken. Zelfs toen ik onverwacht zwanger was, was jij degene die me onvoorwaardelijk steunde, me moed insprak en zorgde dat ik telkens weer op mijn pootjes terecht kwam.

Zou je weten hoe vaak je hier vernoemd wordt? Hoe vaak ik verwijs naar jou bij bepaalde woorden of zegswijzen? “Pepe Jozef zou gezegd hebben”, weerklinkt hier wekelijks minstens een keer of twee.

Ik herinner me als de dag van gisteren hoe je elke middag opnieuw stond te wachten tot ik uit school kwam. Eerst op de speelplaats, daarna tot aan de poort, de Sint-Annabrug tot uiteindelijk de voordeur. Hoe moeilijk je ook kon stappen, je bleef trouw op post.

Ik was dan ook apetrots dat onze jongste zoon uitgerekend op jouw geboortedag, 4 september geboren werd. Geen haar op ons hoofd dat ook maar een seconde twijfelde om hem als tweede naam Jef te geven. En hij weet perfect vanwaar zijn naam komt en hij draagt hem met de grootste trots.

Pepe, er gaat geen dag voorbij dat ik je niet mis en niet aan je denk !

Ik zie je graag !

Fie x

Eén antwoord op “Al 17 jaar weg en nog steeds zo dichtbij.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *