Toch nog een vijfde?

Na baby vier leek mijn kinderwens voldaan. Wat wil je, zo vier koters onder de 5. En ook papa was overtuigd dat we ermee ophielden . Dus toen ik na Senne een curretage moest ondergaan, zou ik tegelijk gesteriliseerd worden. Ik was nog jong maar de gynaecoloog snapte ook wel dat mijn voorgeschiedenis met voorbehoedsmiddelen doorslaggevend was.

Zo gezegd, zo gedaan. Dagkliniek binnen en wachten. Maar op het moment dat ik de dokter zag, kon ik alleen stamelen dat ik niet gesteriliseerd wilde worden. Iets in mij zei dat mijn mamahart nog plaats had. Vriendlief was even in shock maar begreep mijn gevoel.

Jaren gingen voorbij en sporadisch begon ik over mijn verlangen naar een vijfde spruit. De boot werd echter compleet afgehouden door mijn wederhelft. Daar was hij absoluut niet klaar voor. Ik kreeg het er alsmaar moeilijker mee en de wens naar nog een baby werd sterker en sterker. Tot in 2007 compleet onverwacht mijn mama overleed. Ze is amper 54 geworden. Totaal uit mijn lood geslagen, verdween mijn verlangen naar de achtergrond. Er moest zoveel geregeld worden en ik had het zo moeilijk dat ik alleen nog aan de afwezigheid van haar kon denken.

Een paar maanden leefde ik op automatische piloot. Ik was er maar ik was er ook niet.

Stilaan kroop ik met behulp van vriendlief en een psycholoog uit mijn dal en keerde mijn droom voor een vijfde baby terug. Ik probeerde om er zo weinig mogelijk over te praten want ik bekwam het omgekeerde effect. Hoe groter mijn verlangen, hoe meer ik een nee kreeg.

Tot een zomerdag ergens in 2008. Uit het niets zei meneer liefde ineens dat ik misschien toch maar eens mijn spiraaltje moest laten verwijderen. Ik wist niet waar kruipen van blijdschap. Ik maakte zo snel mogelijk een afspraak en een aantal weken later was het dan zo ver, het spiraaltje werd verwijderd maar zelfs dat bleek niet veilig genoeg te zijn want er zat een vruchtje in vergroeid.

Totaal niet overtuigd dat de hormonen direct uit mijn lichaam zouden zijn, werden de condooms bovengehaald. Verschrikkelijk maar goed, hoewel overal geschreven stond dat bij het verwijderen ook wel alles verdwijnt, speelden we toch liever op safe.

Tot die ene avond, oudejaarsavond.

Wie had gedacht dat exact 17 dagen later op de predictor twee streepjes te voorschijn zouden komen? Ik denk dat ik zowat de hele buurt bijeen gebruld heb van blijdschap. De kinderen waren dolgelukkig en ook meneer liefde was as happy as can be.

Alleen verliep deze zwangerschap niet zoals de vorige bij dewelke ik bitter weinig klachten had. Op 15 weken kreeg ik plots énorme harde buiken. Gynaecoloog van wacht vond dat ik overdreef en zei dat alles tussen mijn oren zat. Ik had nogthans materiaal genoeg om te vergelijken maar ik kreeg geen gehoor.

Thies paar uur oud!

We maakten zo snel mogelijk een afspraak bij onze vaste dokter en hij besefte al gauw dat het menens was. Ik was 17 weken toen ik in mijn bed kroop, ik mocht er enkel uit om naar het toilet te gaan. Met de nodige medicatie moest de zwangerschap uiteraard zo lang mogelijk goed gaan.

Ik hoef je niet uit te leggen hoe zwaar die periode was. In bed, met vier kinderen die mij nodig hadden.

Gelukkig kon ik op de steun van vriendlief rekenen en nam hij het volledige huishouden voor zijn rekening! We zochten een huishoudhulp die kon bijspringen en ik kan alleen maar zeggen dat ik zo dankbaar ben voor alle hulp die we kregen.

Trotse zus

Thies werd uiteindelijk geboren na 37 weken en 5 dagen. Mentaal zat ik er compleet door. En fysiek ging ik door de hel. Ik was flauw door in bed te liggen en alles deed pijn. Maar onze mini was gezond en dat was het allerbelangrijkste.

Maar amper twee dagen later ging het met mij volledig mis. Ik begon hevige hoofdpijn te krijgen, zo van het soort waar je van door je benen zakt omdat je de pijn niet aankan. Zolang ik neer lag was er niets aan de hand maar zodra ik opstond, kromp ik ineen van de pijn. Vriendlief belde de materniteit en zij vertelden dat ik in spoed terug moest gaan.

Bij het steken van de epidurale verdoving was de naald te diep gegaan en verloor ik langzaam maar zeker hersenvocht via mijn ruggengraat. Hoe lager het vocht zakte, hoe heviger de hoofdpijn. Er werd onmiddellijk bloed genomen en daarmee werd op de lekkage een bloedpatch gelegd waarna ik 24u plat op mijn rug moest liggen. Ik mocht zelfs niet naar het toilet. Mini was mee opgenomen in het ziekenhuis en werd voor elke voeding bij mij gebracht maar de tijd daartussen bracht hij door op neo onder het wakend oog van de vroedvrouwen.

Thies op 1 maand

Exact 26 uur nadat ik opgenomen was mocht ik het ziekenhuis verlaten en konden we eindelijk op onze roze wolk kruipen.

Kort daarna werd ik dan toch gesteriliseerd dus ik moet jullie helaas teleurstellen, een zesde komt er niet meer!

Het verhaal van Senne lees je hier.

Phebe haar komst, vind je op deze pagina

Lauren en Emilie kondigen zich hier aan

Zwanger na amper 3 maanden samen…

Als het goed zit, zit het goed. Dat voel je in elke vezel van je lijf. Uren en uren hebben we gepraat. Over hoe we het leven zien in de toekomst, over kinderen, over echt alles wat je maar kan bedenken. Elk puzzelstukje viel op zijn plaats. Mijn hart werd enkel maar groter. Je kan hier lezen hoe we elkaar ontmoet hebben.

En hoe gek het ook klinkt, na 2 maanden samen waren we zo zeker van elkaar dat ik stopte met de pil en we hoopten dat er snel een broertje of zusje zou volgen voor de twee meisjes. Niemand die ooit had gedacht dat ik 1 maand later tranen van geluk zou huilen op het toilet omdat er twee streepjes verschenen op die zwangerschapstest. Ik deed er nog twee voor de zekerheid maar ook die waren overduidelijk! We waren zwanger van nummertje drie. Nummertje 3 voor zowel mij als meneer liefde want die eerste twee had hij al volledig in zijn hart gesloten.

En dan komt het moment dat je voor het eerst naar de gynaecoloog mag. Spannend, zal alles wel oké zijn? Maar hij stelde ons al snel gerust en we konden opgelucht adem halen. Tot hij even later zei: “Het zal ook een tweeling zijn!” Ik denk dat we alle twee lijkbleek zagen. Meneer de gynaecoloog herpakte zich dan ook snel door te vervolgend: “van sterrenbeeld hé.”

Ik had een droomzwangerschap. Geen kwaaltje, geen krampje, helemaal niets. Na 13 weken wisten we dat we een derde dochter kregen. Iets waar de grote zussen superblij mee waren! Papa hoopte stiekem op een jongen maar geloof mij, ze draaide hem al snel rond haar kleine vingertje en nu nog zal ze sneller naar hem gaan dan dat ze naar mij komt.

Phebe werd op 2 juni 2004 geboren na een zwangerschap van 38 weken. Een jongedame die al snel begreep dat mama graag slaapt ’s nachts. Eentje die alles deed volgens “het boekje”.

Ze groeide als kool, liep toen ze 1 was. Riep sneller mama en papa dan we ons konden inbeelden. En zorgde ervoor dat zowel haar meme en pepe hun hart ook 1 maat groeide.

Intussen is ze een jongedame van 15. Een behulpzame meid die weet waarvoor ze staat en weet wat ze wil bereiken in het leven. Zo eentje die meer aan een ander denkt dan aan zichzelf. Eentje waar we al snel even trots op waren als op die twee zussen van haar.

Liefs, Fie

Aan prinses Kate

Aan Hare Koninklijke Hoogheid de hertogin van Cambridge (oftewel Kate van William)

Eerst en vooral van harte gefeliciteerd met de geboorte van jullie voorlopig nog naamloos kereltje! Wat een knap ventje is het toch. Hopelijk had U een vlotte bevalling en verliep alles ernaast ook vlekkeloos. Sta me toe om te zeggen dat U er inmiddels alweer stralend uitziet. En misschien benadrukt stralend zelfs nog niet genoeg wat ik bedoel! Ik schrok toch even toen ik de eerste foto’s en filmpjes zag verschijnen!

Toen ik bevallen ben van onze kinderen zag ik er toch net een (heel klein) tikkeltje anders uit. Bij onze oudste twee kon ik zelfs geen pap meer zeggen na de arbeid! Toen de gyneacoloog vroeg hoe hun naam was, snauwde ik dat hij het aan iemand anders moest vragen! Moest ik echt nog vragen beantwoorden na al dat werk? Laat staan dat ik luttele uren later al klaar zou zijn om even een massa volk te begroeten!

Na elke bevalling voelde ik mij enorm opgeblazen. Want ook al heb ik maar de breedte van een prinsessenboon, die blubberbuik, die was er nog! Om over mijn gezicht nog maar te zwijgen! Daar zaten allemaal gesprongen adertjes van de inspanning!

Wat moet het geweldig zijn om omringd te zijn met een massa mensen die elk adertje, elk geplooid haartje en elk tekentje van vermoeidheid direct weg werken.

Ik doe echt mijn hoedje af voor jou! Want nu ik er zo over nadenk:

  • Je beviel waarschijnlijk liever alleen met je ventje naast jou en een beperkt aantal mensen die staan mee te gluren!
  • Je was waarschijnlijk liever in bed gebleven na de bevalling!
  • Je had waarschijnlijk liever je haar op een dotje gedraaid terwijl je alles gaf om dat bundeltje liefde ter wereld te brengen!
  • Je had waarschijnlijk liever een gemakkelijke broek aangetrokken of zo een gemakkelijk slaapkleedje!
  • En je had waarschijnlijk liefst van al alleen met William en de kindjes genoten van jullie ventje!

Begrijp me niet verkeerd lieve Kate, ik mag intussen wel Kate zeggen, geef mij toch maar mijn eigen bevallingen. Waar niemand verwachtte dat ik perfect opgemaakt, een massa volk zou begroeten! Waar iedereen begreep dat ik moe was en even geen zin had in bezoek! En vooral, waar ik alleen met man en kinderen kon genieten!

Ik wens jullie een onbezorgde kraamtijd gevuld met liefde! En geef je een belletje als jullie er uit zijn met de naam?

Veel liefs, Sofie!