Al 17 jaar weg en nog steeds zo dichtbij.

Elk jaar opnieuw is dit, 14 april, een kutdag. Ik kan het gewoon niet anders beschrijven. In het holst van de nacht kwam het telefoontje waar je van weet dat het kan komen maar dat je niet wil krijgen.

Plots was je weg, lieve pepe. Weggerukt uit ons leven. Na al die jaren snap ik het nog steeds niet. Je was geopereerd. Gezond verklaard en klaar om naar huis te gaan. En toch, ineens was het gedaan. De enige troost die we hebben, is dat je niet afgezien hebt.

Wat er ook gebeurde, je stond altijd voor me klaar. Jarenlang sliep ik bij jullie als papa moest gaan werken. Zelfs toen ik onverwacht zwanger was, was jij degene die me onvoorwaardelijk steunde, me moed insprak en zorgde dat ik telkens weer op mijn pootjes terecht kwam.

Zou je weten hoe vaak je hier vernoemd wordt? Hoe vaak ik verwijs naar jou bij bepaalde woorden of zegswijzen? “Pepe Jozef zou gezegd hebben”, weerklinkt hier wekelijks minstens een keer of twee.

Ik herinner me als de dag van gisteren hoe je elke middag opnieuw stond te wachten tot ik uit school kwam. Eerst op de speelplaats, daarna tot aan de poort, de Sint-Annabrug tot uiteindelijk de voordeur. Hoe moeilijk je ook kon stappen, je bleef trouw op post.

Ik was dan ook apetrots dat onze jongste zoon uitgerekend op jouw geboortedag, 4 september geboren werd. Geen haar op ons hoofd dat ook maar een seconde twijfelde om hem als tweede naam Jef te geven. En hij weet perfect vanwaar zijn naam komt en hij draagt hem met de grootste trots.

Pepe, er gaat geen dag voorbij dat ik je niet mis en niet aan je denk !

Ik zie je graag !

Fie x

Moederdag zonder mijn mama …

Mijn mama en ik, wij hadden nooit een sterke band. We trokken regelmatig samen de stad in toen ik een tiener was of we gingen iets eten maar er was nooit die klik die ik heb met mijn kinderen.

Mama en papa gingen uit elkaar toen ik 6 was, net na mijn Eerste Communie. Ik bleef bij papa. Ik heb het nooit gesnapt. Nooit begrepen waarom ze me niet meenam! Begrijp me niet verkeerd, ik was heel gelukkig bij papa. Alleen klopte het plaatje niet voor mij. Zelf zei ze altijd dat het beter was dat ik bij mijn vriendinnen bleef ipv te verhuizen naar Wallonië om daar dan een nieuwe taal te moeten leren. Tot op de dag van vandaag voelt het nog steeds niet juist!

Elf jaar geleden terwijl we op vakantie waren, kreeg ik plots een telefoontje van mijn stiefpapa (waar ze intussen ook van weg was). Hij vertelde heel kort dat mama gestorven was. Ze was gevonden in de zetel waarschijnlijk al een aantal dagen overleden. De eerste momenten besefte ik niet goed wat er net verteld was. Daarna kwam er een groot verdriet maar eenmaal gekalmeerd voelde ik eigenlijk niets meer. Veel veranderde er eigenlijk niet. Ik hoorde haar de laatste jaren sporadisch nog eens aan de telefoon maar daar hield het op. Ik had altijd het gevoel dat alles van mijn kant kwam en dat kwetste.

De laatste jaren heb ik het echter moeilijk, vind ik het lastig dat ik nooit antwoord gekregen heb op de vele vragen die ik had en nog steeds heb. Maar wat ik het lastigste vind, is dat ze haar kleinkinderen nooit heeft zien opgroeien. Dat ik nooit elke nieuwe stap in hun leven heb kunnen delen met MIJN mama.

Lieve mama,

Fijne Moederdag hierboven! Ik hoop dat je van hierboven trots bent op wie ik geworden ben, dat je kan zien wat je kleinkinderen allemaal uitspoken maar vooral hoop ik dat je rust hebt! Ik mis je! ❤️

Veel liefs, Sofie