Het huishouden ten huize Pauwels

Laat ons beginnen met te zeggen dat ik geen huishoudwonder ben. Mijn moeder zaliger ging nochthans niet slapen vooraleer alles op zijn plek stond, de afwas gedaan was en het laatste beetje was in de kast lag.Helaas, dit werkt absoluut niet voor mij. Tenzij ik graag binnen de kortste keren opgenomen wil worden ofzo. Tonnen respect voor degenen bij wie het wel werkt.Ik heb dan ook geen vast routine schema om mij door de week te ploeteren. Ik pak de zaken aan zoals ze op mijn pad komen en afhankelijk van hoe mijn humeur is. Het ligt hier dus meestal wel netjes maar niet gelekt en gelepeld zoals ze dat hier zeggen.En zoals het een groot gezin betaamd, schakel ik dus ook de kinderen en manlief in om ons huis toch iets of wat op orde te houden. De ene is daar al wat enthousiaster in dan de andere waardoor mijn gezaag vaak beperkt blijft tot 2 van de 6 huisgenoten. Ik noem bewust geen namen :-).

Verschillende methodes

We hebben al vanalles geprobeerd om de kinderen mee aan het werk te krijgen. Zo pasten we een tijdje de scrum methode toe. Maar ook dit bleek geen lang leven beschoren. Dus we gingen ons beperken tot de taken die echt wel dagelijks moeten gebeuren zoals tafel dekken, vaatwasser vullen/legen en de keuken netjes achterlaten.
Dit alles gooiden we in een overzichtelijk schema en na heel wat gepuzzeld kwamen we bij een redelijke overeenkomst.
Nu, er loopt nog steeds heel wat mis. Denk maar aan iemand die ziek is. De oudste twee die ’s avonds les hebben waardoor ze hun taken niet kunnen doen en zo hebben we elk excuus wel al tig keer gehoord.
Maar vooralsnog werkt dit het best.

En toen kwam Corona..

Tien weken geleden, of zijn het er al elf, moesten we noodgedwongen allemaal thuis blijven. Geen komen en gaan van pubers maar ook de taken die plots in getallen toenamen want thuis is ook vaker de tafel dekken en vaker de vaatwas die draait. Al bij al valt dit tot op de dag vandaag vrij goed mee. De keuken blijft al wat langer overhoop maar we knijpen een oogje dicht want het lost zichzelf meestal wel op.

Extra taken.

Alleen, door iedereen hier constant thuis te hebben, werd het voor mij moeilijker om mij door mijn andere taken te worstelen in combinatie met het schoolwerk van de jongste zoon. Daarbovenop toch een beetje toezien dat nummer 3 en 4 hun taken binnen gestuurd raken, maakt dat het huishouden een beetje verwaarloosd wordt. Ik ben ook blijven werken dus  extra tijd is er niet om alles gedaan te krijgen.De was loopt de spuigaten uit. Alsof elk van de kinderen hier met een lief zit waar ik niet van af weet. Kamers liggen nog sneller overhoop dan voordien en de frigo, die geraakt wekelijks op sneltempo leeg. Waar steken die dat toch allemaal?Gelukkig heb ik dan drie dochters die zich “met plezier” mee over de was ontfermen en er voor zorgen dat vooral de plooiwas snel gedaan geraakt. Ik laat ze nu ook wat strijken maar ik denk dat de meeste mama’s wel zullen herkennen dat ze dit toch nog liefst zelf doen.Ja, ik zit af en toe te kwijlen op die prachtige foto’s op Instagram waar geen speelgoed, laptop of glas in de weg staat. Maar het is wat het is. En wij voelen ons goed bij hoe het hier draait. Ik mag dus zeker niet klagen van de afgelopen weken. Ook al verliep niet altijd alles “volgens de boekjes”, we overleefden alles als gezin en daar ben ik echt trots op!

Toch nog een vijfde?

Na baby vier leek mijn kinderwens voldaan. Wat wil je, zo vier koters onder de 5. En ook papa was overtuigd dat we ermee ophielden . Dus toen ik na Senne een curretage moest ondergaan, zou ik tegelijk gesteriliseerd worden. Ik was nog jong maar de gynaecoloog snapte ook wel dat mijn voorgeschiedenis met voorbehoedsmiddelen doorslaggevend was.

Zo gezegd, zo gedaan. Dagkliniek binnen en wachten. Maar op het moment dat ik de dokter zag, kon ik alleen stamelen dat ik niet gesteriliseerd wilde worden. Iets in mij zei dat mijn mamahart nog plaats had. Vriendlief was even in shock maar begreep mijn gevoel.

Jaren gingen voorbij en sporadisch begon ik over mijn verlangen naar een vijfde spruit. De boot werd echter compleet afgehouden door mijn wederhelft. Daar was hij absoluut niet klaar voor. Ik kreeg het er alsmaar moeilijker mee en de wens naar nog een baby werd sterker en sterker. Tot in 2007 compleet onverwacht mijn mama overleed. Ze is amper 54 geworden. Totaal uit mijn lood geslagen, verdween mijn verlangen naar de achtergrond. Er moest zoveel geregeld worden en ik had het zo moeilijk dat ik alleen nog aan de afwezigheid van haar kon denken.

Een paar maanden leefde ik op automatische piloot. Ik was er maar ik was er ook niet.

Stilaan kroop ik met behulp van vriendlief en een psycholoog uit mijn dal en keerde mijn droom voor een vijfde baby terug. Ik probeerde om er zo weinig mogelijk over te praten want ik bekwam het omgekeerde effect. Hoe groter mijn verlangen, hoe meer ik een nee kreeg.

Tot een zomerdag ergens in 2008. Uit het niets zei meneer liefde ineens dat ik misschien toch maar eens mijn spiraaltje moest laten verwijderen. Ik wist niet waar kruipen van blijdschap. Ik maakte zo snel mogelijk een afspraak en een aantal weken later was het dan zo ver, het spiraaltje werd verwijderd maar zelfs dat bleek niet veilig genoeg te zijn want er zat een vruchtje in vergroeid.

Totaal niet overtuigd dat de hormonen direct uit mijn lichaam zouden zijn, werden de condooms bovengehaald. Verschrikkelijk maar goed, hoewel overal geschreven stond dat bij het verwijderen ook wel alles verdwijnt, speelden we toch liever op safe.

Tot die ene avond, oudejaarsavond.

Wie had gedacht dat exact 17 dagen later op de predictor twee streepjes te voorschijn zouden komen? Ik denk dat ik zowat de hele buurt bijeen gebruld heb van blijdschap. De kinderen waren dolgelukkig en ook meneer liefde was as happy as can be.

Alleen verliep deze zwangerschap niet zoals de vorige bij dewelke ik bitter weinig klachten had. Op 15 weken kreeg ik plots énorme harde buiken. Gynaecoloog van wacht vond dat ik overdreef en zei dat alles tussen mijn oren zat. Ik had nogthans materiaal genoeg om te vergelijken maar ik kreeg geen gehoor.

Thies paar uur oud!

We maakten zo snel mogelijk een afspraak bij onze vaste dokter en hij besefte al gauw dat het menens was. Ik was 17 weken toen ik in mijn bed kroop, ik mocht er enkel uit om naar het toilet te gaan. Met de nodige medicatie moest de zwangerschap uiteraard zo lang mogelijk goed gaan.

Ik hoef je niet uit te leggen hoe zwaar die periode was. In bed, met vier kinderen die mij nodig hadden.

Gelukkig kon ik op de steun van vriendlief rekenen en nam hij het volledige huishouden voor zijn rekening! We zochten een huishoudhulp die kon bijspringen en ik kan alleen maar zeggen dat ik zo dankbaar ben voor alle hulp die we kregen.

Trotse zus

Thies werd uiteindelijk geboren na 37 weken en 5 dagen. Mentaal zat ik er compleet door. En fysiek ging ik door de hel. Ik was flauw door in bed te liggen en alles deed pijn. Maar onze mini was gezond en dat was het allerbelangrijkste.

Maar amper twee dagen later ging het met mij volledig mis. Ik begon hevige hoofdpijn te krijgen, zo van het soort waar je van door je benen zakt omdat je de pijn niet aankan. Zolang ik neer lag was er niets aan de hand maar zodra ik opstond, kromp ik ineen van de pijn. Vriendlief belde de materniteit en zij vertelden dat ik in spoed terug moest gaan.

Bij het steken van de epidurale verdoving was de naald te diep gegaan en verloor ik langzaam maar zeker hersenvocht via mijn ruggengraat. Hoe lager het vocht zakte, hoe heviger de hoofdpijn. Er werd onmiddellijk bloed genomen en daarmee werd op de lekkage een bloedpatch gelegd waarna ik 24u plat op mijn rug moest liggen. Ik mocht zelfs niet naar het toilet. Mini was mee opgenomen in het ziekenhuis en werd voor elke voeding bij mij gebracht maar de tijd daartussen bracht hij door op neo onder het wakend oog van de vroedvrouwen.

Thies op 1 maand

Exact 26 uur nadat ik opgenomen was mocht ik het ziekenhuis verlaten en konden we eindelijk op onze roze wolk kruipen.

Kort daarna werd ik dan toch gesteriliseerd dus ik moet jullie helaas teleurstellen, een zesde komt er niet meer!

Het verhaal van Senne lees je hier.

Phebe haar komst, vind je op deze pagina

Lauren en Emilie kondigen zich hier aan