Het lege nestsyndroom (of toch half)

Verrassing

Ergens begin december moet het geweest zijn toen de bliksem figuurlijk insloeg. Het is rond die periode dat Lauren en Emilie voor het eerst lieten vallen dat ze misschien wel eens alleen wilden gaan wonen. We keken hier eens naar mekaar en lachten eens. Dat zagen we nog niet direct gebeuren. Waren wij even verkeerd.

Het onderwerp kwam steeds vaker ter sprake tussen de soep en de aangebrande aardappelen. En voor we het wisten, stond hier een halve extra huisraad in de garage. Niet goed wetende wat er eigenlijk aan het gebeuren was, verbeet ik regelmatig de tranen. Hoe fijn het ook is om te weten dat ze er samen voor gaan, even moeilijk was het voor mijn mama hart om afscheid te nemen.

Nog geen week later gingen we appartementen bekijken. Nu ja, appartementen? Uiteindelijk gingen we maar 1 bekijken en waren ze op slag verliefd. We stonden erbij en keken ernaar. Vreugde en verdriet kan soms heel dicht bij mekaar liggen. Hoe was het mogelijk dat ze dat de week ervoor eens langs hun neus lieten vallen en ze nu nog net geen handtekening gezet hadden.

Verhuisdozen sleuren

We vierden kerst en nieuw nog samen. Heel dubbel, de laatste die we echt samen zouden zijn. Ik genoot dubbel zo hard en nam elk gevoel in mij op. En toen, een luttele seconde later, was het zover. De moment waarop we dozen en materiaal in de auto’s begonnen te stapelen, tetrisgewijs. Ontelbare keren zijn we op en af gereden. Geschilderd, gepoetst, ingepakt en weer uitgepakt. Maar een dikke week later stond hun slaapkamer hier leeg en waren er in hun appartement twee slaapkamers gevuld. Ik denk dat ik in die week niet goed geweten heb hoe ik mij moest gedragen. Je wil blij zijn want dit was echt wat ze wilden maar tegelijk breekt je mamahart in duizend stukjes. Als mama ben je gewoon nooit klaar om ze volledig los te laten.

Een nieuw begin

En dan, een woensdagavond, terwijl ik de vaatwas vulde en in de kookpotten roerde, stonden er twee te trappelen in de keuken. Klaar voor hun nieuw begin. Een dikke knuffel en nog wat wijze woorden verder, trokken ze voor de laatste keer de voordeur achter zich dicht. Tranen met tuiten maar tegelijk zo een gevoel van trots! Want we zijn er vast van overtuigd dat ze een mooie toekomst tegemoet gaan!

Toch nog een vijfde?

Na baby vier leek mijn kinderwens voldaan. Wat wil je, zo vier koters onder de 5. En ook papa was overtuigd dat we ermee ophielden . Dus toen ik na Senne een curretage moest ondergaan, zou ik tegelijk gesteriliseerd worden. Ik was nog jong maar de gynaecoloog snapte ook wel dat mijn voorgeschiedenis met voorbehoedsmiddelen doorslaggevend was.

Zo gezegd, zo gedaan. Dagkliniek binnen en wachten. Maar op het moment dat ik de dokter zag, kon ik alleen stamelen dat ik niet gesteriliseerd wilde worden. Iets in mij zei dat mijn mamahart nog plaats had. Vriendlief was even in shock maar begreep mijn gevoel.

Jaren gingen voorbij en sporadisch begon ik over mijn verlangen naar een vijfde spruit. De boot werd echter compleet afgehouden door mijn wederhelft. Daar was hij absoluut niet klaar voor. Ik kreeg het er alsmaar moeilijker mee en de wens naar nog een baby werd sterker en sterker. Tot in 2007 compleet onverwacht mijn mama overleed. Ze is amper 54 geworden. Totaal uit mijn lood geslagen, verdween mijn verlangen naar de achtergrond. Er moest zoveel geregeld worden en ik had het zo moeilijk dat ik alleen nog aan de afwezigheid van haar kon denken.

Een paar maanden leefde ik op automatische piloot. Ik was er maar ik was er ook niet.

Stilaan kroop ik met behulp van vriendlief en een psycholoog uit mijn dal en keerde mijn droom voor een vijfde baby terug. Ik probeerde om er zo weinig mogelijk over te praten want ik bekwam het omgekeerde effect. Hoe groter mijn verlangen, hoe meer ik een nee kreeg.

Tot een zomerdag ergens in 2008. Uit het niets zei meneer liefde ineens dat ik misschien toch maar eens mijn spiraaltje moest laten verwijderen. Ik wist niet waar kruipen van blijdschap. Ik maakte zo snel mogelijk een afspraak en een aantal weken later was het dan zo ver, het spiraaltje werd verwijderd maar zelfs dat bleek niet veilig genoeg te zijn want er zat een vruchtje in vergroeid.

Totaal niet overtuigd dat de hormonen direct uit mijn lichaam zouden zijn, werden de condooms bovengehaald. Verschrikkelijk maar goed, hoewel overal geschreven stond dat bij het verwijderen ook wel alles verdwijnt, speelden we toch liever op safe.

Tot die ene avond, oudejaarsavond.

Wie had gedacht dat exact 17 dagen later op de predictor twee streepjes te voorschijn zouden komen? Ik denk dat ik zowat de hele buurt bijeen gebruld heb van blijdschap. De kinderen waren dolgelukkig en ook meneer liefde was as happy as can be.

Alleen verliep deze zwangerschap niet zoals de vorige bij dewelke ik bitter weinig klachten had. Op 15 weken kreeg ik plots énorme harde buiken. Gynaecoloog van wacht vond dat ik overdreef en zei dat alles tussen mijn oren zat. Ik had nogthans materiaal genoeg om te vergelijken maar ik kreeg geen gehoor.

Thies paar uur oud!

We maakten zo snel mogelijk een afspraak bij onze vaste dokter en hij besefte al gauw dat het menens was. Ik was 17 weken toen ik in mijn bed kroop, ik mocht er enkel uit om naar het toilet te gaan. Met de nodige medicatie moest de zwangerschap uiteraard zo lang mogelijk goed gaan.

Ik hoef je niet uit te leggen hoe zwaar die periode was. In bed, met vier kinderen die mij nodig hadden.

Gelukkig kon ik op de steun van vriendlief rekenen en nam hij het volledige huishouden voor zijn rekening! We zochten een huishoudhulp die kon bijspringen en ik kan alleen maar zeggen dat ik zo dankbaar ben voor alle hulp die we kregen.

Trotse zus

Thies werd uiteindelijk geboren na 37 weken en 5 dagen. Mentaal zat ik er compleet door. En fysiek ging ik door de hel. Ik was flauw door in bed te liggen en alles deed pijn. Maar onze mini was gezond en dat was het allerbelangrijkste.

Maar amper twee dagen later ging het met mij volledig mis. Ik begon hevige hoofdpijn te krijgen, zo van het soort waar je van door je benen zakt omdat je de pijn niet aankan. Zolang ik neer lag was er niets aan de hand maar zodra ik opstond, kromp ik ineen van de pijn. Vriendlief belde de materniteit en zij vertelden dat ik in spoed terug moest gaan.

Bij het steken van de epidurale verdoving was de naald te diep gegaan en verloor ik langzaam maar zeker hersenvocht via mijn ruggengraat. Hoe lager het vocht zakte, hoe heviger de hoofdpijn. Er werd onmiddellijk bloed genomen en daarmee werd op de lekkage een bloedpatch gelegd waarna ik 24u plat op mijn rug moest liggen. Ik mocht zelfs niet naar het toilet. Mini was mee opgenomen in het ziekenhuis en werd voor elke voeding bij mij gebracht maar de tijd daartussen bracht hij door op neo onder het wakend oog van de vroedvrouwen.

Thies op 1 maand

Exact 26 uur nadat ik opgenomen was mocht ik het ziekenhuis verlaten en konden we eindelijk op onze roze wolk kruipen.

Kort daarna werd ik dan toch gesteriliseerd dus ik moet jullie helaas teleurstellen, een zesde komt er niet meer!

Het verhaal van Senne lees je hier.

Phebe haar komst, vind je op deze pagina

Lauren en Emilie kondigen zich hier aan

Wat als puberteit niet bestond?

• dan had ik nu sociale kinderen in plaats van schermverslaafden.

• dan had ik nette slaapkamers

• dan vond ik niet in elk hoekje vuile was

• dan zou ik eens serieus genomen worden

• dan zou niet elke zin een reden tot gegiechel zijn

• dan zag ik geen 10 (minstens) keer per dag rollende ogen

• dan had ik waarschijnlijk geen grijs haar

• dan was ik nu een topmoeder en geen zagend vrouwmens

• dan zouden mijn oudste pubers in het weekend eens voor de middag uit hun bed rollen.

• dan zou ik lekker eten op tafel zetten!

• dan zou mijn make-up misschien niet stiekem verdwijnen

• dan zouden mijn deuren zo niet afzien wanneer ze weeral al keertje toegeslaan worden.

• (in te vullen naar keuze!)

Had ik al gezegd dat we vier pubers hebben en de vijfde er aan zit te komen?

I rest my case!

X, Sofie