Toch nog een vijfde?

Na baby vier leek mijn kinderwens voldaan. Wat wil je, zo vier koters onder de 5. En ook papa was overtuigd dat we ermee ophielden . Dus toen ik na Senne een curretage moest ondergaan, zou ik tegelijk gesteriliseerd worden. Ik was nog jong maar de gynaecoloog snapte ook wel dat mijn voorgeschiedenis met voorbehoedsmiddelen doorslaggevend was.

Zo gezegd, zo gedaan. Dagkliniek binnen en wachten. Maar op het moment dat ik de dokter zag, kon ik alleen stamelen dat ik niet gesteriliseerd wilde worden. Iets in mij zei dat mijn mamahart nog plaats had. Vriendlief was even in shock maar begreep mijn gevoel.

Jaren gingen voorbij en sporadisch begon ik over mijn verlangen naar een vijfde spruit. De boot werd echter compleet afgehouden door mijn wederhelft. Daar was hij absoluut niet klaar voor. Ik kreeg het er alsmaar moeilijker mee en de wens naar nog een baby werd sterker en sterker. Tot in 2007 compleet onverwacht mijn mama overleed. Ze is amper 54 geworden. Totaal uit mijn lood geslagen, verdween mijn verlangen naar de achtergrond. Er moest zoveel geregeld worden en ik had het zo moeilijk dat ik alleen nog aan de afwezigheid van haar kon denken.

Een paar maanden leefde ik op automatische piloot. Ik was er maar ik was er ook niet.

Stilaan kroop ik met behulp van vriendlief en een psycholoog uit mijn dal en keerde mijn droom voor een vijfde baby terug. Ik probeerde om er zo weinig mogelijk over te praten want ik bekwam het omgekeerde effect. Hoe groter mijn verlangen, hoe meer ik een nee kreeg.

Tot een zomerdag ergens in 2008. Uit het niets zei meneer liefde ineens dat ik misschien toch maar eens mijn spiraaltje moest laten verwijderen. Ik wist niet waar kruipen van blijdschap. Ik maakte zo snel mogelijk een afspraak en een aantal weken later was het dan zo ver, het spiraaltje werd verwijderd maar zelfs dat bleek niet veilig genoeg te zijn want er zat een vruchtje in vergroeid.

Totaal niet overtuigd dat de hormonen direct uit mijn lichaam zouden zijn, werden de condooms bovengehaald. Verschrikkelijk maar goed, hoewel overal geschreven stond dat bij het verwijderen ook wel alles verdwijnt, speelden we toch liever op safe.

Tot die ene avond, oudejaarsavond.

Wie had gedacht dat exact 17 dagen later op de predictor twee streepjes te voorschijn zouden komen? Ik denk dat ik zowat de hele buurt bijeen gebruld heb van blijdschap. De kinderen waren dolgelukkig en ook meneer liefde was as happy as can be.

Alleen verliep deze zwangerschap niet zoals de vorige bij dewelke ik bitter weinig klachten had. Op 15 weken kreeg ik plots énorme harde buiken. Gynaecoloog van wacht vond dat ik overdreef en zei dat alles tussen mijn oren zat. Ik had nogthans materiaal genoeg om te vergelijken maar ik kreeg geen gehoor.

Thies paar uur oud!

We maakten zo snel mogelijk een afspraak bij onze vaste dokter en hij besefte al gauw dat het menens was. Ik was 17 weken toen ik in mijn bed kroop, ik mocht er enkel uit om naar het toilet te gaan. Met de nodige medicatie moest de zwangerschap uiteraard zo lang mogelijk goed gaan.

Ik hoef je niet uit te leggen hoe zwaar die periode was. In bed, met vier kinderen die mij nodig hadden.

Gelukkig kon ik op de steun van vriendlief rekenen en nam hij het volledige huishouden voor zijn rekening! We zochten een huishoudhulp die kon bijspringen en ik kan alleen maar zeggen dat ik zo dankbaar ben voor alle hulp die we kregen.

Trotse zus

Thies werd uiteindelijk geboren na 37 weken en 5 dagen. Mentaal zat ik er compleet door. En fysiek ging ik door de hel. Ik was flauw door in bed te liggen en alles deed pijn. Maar onze mini was gezond en dat was het allerbelangrijkste.

Maar amper twee dagen later ging het met mij volledig mis. Ik begon hevige hoofdpijn te krijgen, zo van het soort waar je van door je benen zakt omdat je de pijn niet aankan. Zolang ik neer lag was er niets aan de hand maar zodra ik opstond, kromp ik ineen van de pijn. Vriendlief belde de materniteit en zij vertelden dat ik in spoed terug moest gaan.

Bij het steken van de epidurale verdoving was de naald te diep gegaan en verloor ik langzaam maar zeker hersenvocht via mijn ruggengraat. Hoe lager het vocht zakte, hoe heviger de hoofdpijn. Er werd onmiddellijk bloed genomen en daarmee werd op de lekkage een bloedpatch gelegd waarna ik 24u plat op mijn rug moest liggen. Ik mocht zelfs niet naar het toilet. Mini was mee opgenomen in het ziekenhuis en werd voor elke voeding bij mij gebracht maar de tijd daartussen bracht hij door op neo onder het wakend oog van de vroedvrouwen.

Thies op 1 maand

Exact 26 uur nadat ik opgenomen was mocht ik het ziekenhuis verlaten en konden we eindelijk op onze roze wolk kruipen.

Kort daarna werd ik dan toch gesteriliseerd dus ik moet jullie helaas teleurstellen, een zesde komt er niet meer!

Het verhaal van Senne lees je hier.

Phebe haar komst, vind je op deze pagina

Lauren en Emilie kondigen zich hier aan

Ik kwam er na vierenhalve maand achter dat ik zwanger was van nummer 4

Dat er na dochter 3 nog een baby zou komen daar waren we het allebei over eens. Eerst een jaar of twee wachten en daarna zagen we wel wat er kwam! Moeder natuur dacht er echter het hare van.

Bij de oudste twee nam ik de pil en werd ik toch zwanger. Bij dochter 3 na amper 1 maand gestopt te zijn met de pil, was het al prijs. We gingen dus na de bevalling voor een andere oplossing en in overleg met de gynaecoloog leek de prikpil wel iets voor ons! Elke 3 maand achter een spuitje, wel telkens op tijd, moeilijk kon dat toch niet zijn? Zo gezegd zo gedaan!

Een dikke 6 maanden na de geboorte van dochterlief stond ik op een zondagnamiddag pannenkoeken te bakken. Plots werd alles zwart en viel ik flauw. Ik werd wakker terwijl vriendlief naast mij op de grond zat.
Ik stamelde dat ik dacht dat ik zwanger was. Hij schoot in de lach maar zag al snel aan mijn gezicht dat het menens was.

De dag erna ging ik naar de huisarts. Die mij net niet gek verklaarde want ik had perfect op tijd mijn prikpil gehad en de laatste was nog maar een week ervoor gezet. Uiteindelijk nam ze toch een bloedstaal en beloofde ze me ’s avonds te bellen maar ik hoefde me geen zorgen te maken.

Nog nooit duurde een dag zo lang en even dacht ik zelfs dat ze me vergeten was. Maar toen ze uiteindelijk belde en zei dat ik even moest gaan zitten, wist ik hoe laat het was en dat mijn gevoel juist was. Op de vraag hoelang ik dan zwanger was, zei ze dat mijn HCG waarde aangaf dat het zo een zes weken was. Ik werd wel onmiddellijk doorverwezen naar de gynaecoloog omdat ik nog maar net die prikpil gehad had en een echo zou best zo snel mogelijk gebeuren.

Tranen met tuiten hebben we allebei gehuild want eerlijk is eerlijk, dit stond niet op de planning, hoe welkom het later zou zijn, met twee kleuters in huis en nog een baby, was dit gewoon niet haalbaar.
Denk maar aan een grotere auto en verhuizen want we leefden echt wel krap!

Maar goed, de dag erna belde ik mijn gynaecoloog en kon ik jammer genoeg niet bij hem terecht de eerste maanden. Zijn vrouw had net haar pols gebroken en hij nam al haar patiënten erbij waardoor hij overvol geboekt zat. Gelukkig kon ik 2 dagen later terecht bij een andere.

Gepakt met een Maxi-Cosi in de hand trokken we op donderdagavond naar het ziekenhuis. We zaten amper 2 minuten of we werden al binnen geroepen. Ik vertelde kort mijn verhaal en mocht plaatsnemen op tafel. Gespannen zaten we allebei te kijken naar het schermpje, op zoek achter dat stipje! Een stipje hebben we nooit gezien, integendeel, we zagen een hoofd, een lichaam, twee armen en twee benen. En alsof dat nog niet genoeg was, vroeg de dokter doodserieus: Wil je weten wat jullie krijgen?

Ik heb nog nooit iemand zo snel lijkbleek zien worden als vriendlief die avond. Sprakeloos keken we elkaar aan. En het duurde even voor we echt beseften wat hij eigenlijk vroeg. Ik herinner me vaag nog dat ik vroeg hoe lang ik dan eigenlijk al zwanger was. En ergens nog verder weg zei hij iets van halfweg en een jongen.



Hoe we terug aan de auto geraakt zijn weet ik niet meer. Laat staan hoe we thuis geraakt zijn. Ik weet alleen dat 4 maanden heel kort is om je voor te bereiden op een baby.

Ik kreeg vaak de vraag of het nu echt kan dat je zwanger kan zijn zonder dat je het weet. Ja, het kan! Geen stampje, geen buikje nee, echt helemaal niets. Was het nu omdat het een jongen was dat de zwangerschap ook anders liep dan bij de meisjes, wie zal het zeggen?

Gelukkig was er met de baby, ondanks die laatste en dus ook voorlaatste prikpil, niets aan de hand. Want dat was onze grootste angst, dat de stoffen uit die spuit toch iets  achtergelaten zouden hebben.

Senne werd geboren exact 19 dagen nadat dochter 3 haar eerste verjaardag vierde. Het was pittig, heel pittig. De overgang van drie naar vier kinderen was voor mij dan ook de zwaarste! Maar als ik de band tussen die twee zie, was het het allemaal meer dan waard.